De lunch bestaat niet meer

Wie tegenwoordig rond lunchtijd over kantoor loopt, komt in een totaal andere wereld terecht. Overal klikken zorgvuldig samengestelde lunchboxen open. Het lijkt soms alsof collega’s strijden om de titel ‘Kantoorlunch van het jaar’. Salades bevatten ingrediënten waarvan ik eerst moet opzoeken of het een groente, een land of een aandoening is. De lunch is ondertussen een vorm van persoonlijke branding geworden. Vroeger liet je zien wie je was met je leaseauto. Nu met je quinoa.

Wat daarbij opvalt, zijn de verschillen aan tafel. Er zijn collega's die om stipt twaalf uur hun lunch uitpakken. Niet omdat ze honger hebben, maar omdat het twaalf uur is. Zoals het hoort. De lunch is voor hen nog steeds een zelfstandig naamwoord.

Daarnaast heb je de groep die al de hele ochtend aan het eten is. Een banaan om tien uur, een handje noten om elf uur, een yoghurtje tussendoor en ergens rond half één iets wat officieel lunch heet. De lunch is voor hen meer een werkwoord geworden.

En dan zijn er nog de ambitieuze lunchers. Die verschijnen met een perfect opgebouwde salade in een glazen bakje. Zo verzorgd dat je je afvraagt of ze hem zelf hebben gemaakt of dat er thuis een culinair ondersteuningsteam actief is. Hun lunch ziet eruit alsof hij een eigen LinkedIn-profiel heeft.

Ondertussen eet een ander met zichtbaar plezier gewoon twee boterhammen kaas. Zonder superfoods, zonder voedingsstrategie en zonder ingrediëntenlijst. Misschien wel de laatste echte rebel van kantoor.

Sterker nog, de lunch als moment lijkt langzaam te verdwijnen. Vroeger had je ontbijt, lunch en diner. Tegenwoordig eten we de hele dag. Achter ons bureau, tijdens Teams-calls en soms zelfs terwijl we uitleggen dat multitasken niet effectief is. Loop langs de bureaus en je krijgt af en toe het gevoel dat het kantoor niet wordt geëxploiteerd door een werkgever, maar door een cateraar.

De lunch is veranderd. Van broodje bal naar pokébowl, van een vast moment op de dag naar een vorm van permanente bevoorrading. Maar juist daarom blijft de gezamenlijke lunch een van de meest onderschatte momenten van de werkdag. Niet vanwege wat er op het bord ligt, maar vanwege wat er aan tafel gebeurt. Daar ontstaan ideeën, worden problemen opgelost en vinden collega's elkaar zonder agenda-uitnodiging, workshop of projectgroep. De echte meerwaarde van de lunch zit nog altijd niet in het eten, maar zit aan tafel.