De “alleen-heid” van de eindbeslisser

Onlangs zat ik met een ondernemer aan tafel.

Zijn bedrijf draait goed. De agenda zit vol, een hecht en betrouwbaar team van 25 medewerkers en de cijfers zijn kerngezond.

Toch bleef hij stil toen ik vroeg hoe het écht met hem ging.

“Eigenlijk heb ik niemand om mee te sparren,” zei hij.

Hij dacht na en ging verder:

Ik luister altijd begripvol naar anderen, maar wie luistert echt naar mij?

Ik draag de verantwoordelijkheid voor al mijn mensen, maar wie draagt die van mij?

“Is dit de prijs van succes”?

Hij keek even naar zijn koffie en ik luisterde.

Met mijn medewerkers praat ik hier niet over.

En thuis wil ik het ook niet altijd over de zaak hebben.

Ik hoor dit vaker.

Hoe groter de verantwoordelijkheid wordt, hoe kleiner vaak de kring van mensen met wie je “echt” vrijuit kunt praten.

Als ondernemer ben jij het voorbeeld, de koersbepaler, de probleemoplosser, verbinder en altijd de eindbeslisser. Mensen kijken naar jou voor richting, voor antwoorden en voor rust.

Maar waar ga jij naartoe met jouw vragen?

Veel ondernemers lossen dat op door nóg meer zelf na te denken.

Of door gewoon harder te werken.

Dat gaat vaak lang goed. Ondernemers zijn sterke en zelfstandige mensen.

Totdat de vraagstukken groter worden. Of complexer.

Dan merk je dat ondernemen soms ook een eenzame positie kan zijn.

Niet omdat er geen mensen om je heen zijn, maar omdat er weinig plekken zijn waar je vrijuit kunt denken, twijfelen of hardop kunt zoeken naar richting.

Het helpt als er af en toe iemand tegenover je zit die geen belang heeft en niets van je wil, behalve samen nadenken.

Daarom een eenvoudige vraag om deze column mee af te sluiten:

Met wie kun jij als eindbaas echt ongecensureerd hardop denken?